Dour 2006

Dour, dat waren zo'n 30 groepen op vier dagen en evenveel slapeloze nachten. Om maar te zeggen: meer dan twee weken na datum is het al ver in het geheugen graven om alles op te diepen, maar na lange overpeinzingen kwam ik toch tot dit overzicht:

*****
Battles
Final Fantasy (beste optreden van het weekend)

****
Infadels
Maxïmo Park
Ellen Allien
Goose
I Love Sarah
Mono

***
Whitest boy alive
Art Brut
Nathan Fake
Sedan Vault
Das Pop
We Are Wolves
Les Georges Leningrad (niet zozeer muzikaal gezien dan...)
I am X
Fingathing
Bell Orchestre
Animal Collective (buiten de eerste 20 minuten)
...Trail Of Dead

**
65daysofstatic
Piano club
Hickey Underworld
Colder
Giant Drag
Alias
Constantines

*
The Delilahs (zijn ze wel een ster waard??)
White Circle Crime Club
Ms. John Soda

Andere keywords voor deze eerste keer Dour: stof, rimjobs, groeifruit, orgieën in Joachim's tent, stof, Walen!, Lawrence Of Arabia, pastazakjes, stof, emo, boy-magnetism, metallers die elkaar gedag kussen. Het is mooi geweest!

Vero

Rock Werchter 2006

Met twintig man in één tuin, weinig slaap, veel drank en een hittegolf op ons dak: recipe for disaster? Mogelijk, maar we lieten ons niet kisten (buiten die keer dat de tent werd ondergekotst misschien) en trotseerden elke dag de zon in een queeste naar goede muziek. En die was er ook à volonté!

Sterrengewijs ingedeeld krijg je dan zoiets:

*****
dEUS: Ze waren gewoon in bloedvorm. En dan is er simpelweg niets dat daaraan kan tippen.

****
The Streets: Hemelsbreed verschil met Pukkelpop 04! Mike Skinner scheen zelfs op het podium te willen trainen voor zijn marathon in november, m.a.w. de energie spatte ervan af, met als onbetwist hoogtepunt het heerlijke 'Fit but you know it' .
The Kooks: Het was niet alleen heet in de tent, maar ook op het podium (nietwaar, mister Pritchard). Terecht de revelatie van Werchter, en alweer een pak gegroeid sinds hun doortocht in de Botanique.
Arctic monkeys: Hetzelfde geldt voor ons aller favoriete poolaapjes. Dat ze een retestrakke show uit hun gitaar kunnen rammen, wisten we al, maar eindelijk beginnen de jongens ook een attitude te kweken. Het gay-shirtje van Alex nemen we er dan maar bij.
Franz Ferdinand: De succesformule deed nogmaals zijn werk. Dat ze nu een pauze inlassen (gewenningsgevaar) en dan met Andy als vast lid terugkeren!

***
Kaizers Orchestra: Mooi feestje om Werchter op gang te trekken.
Clap Your Hands Say Yeah: Geen ballonnen, wel 'Clap Your Hands' en algemeen gezien een veel beter concert dan dat in februari.
Radio Soulwax: Voeten om zeep gedanst. Nite Versions was een absoluut hoogtepunt.
Kaizer Chiefs: De immer enthousiaste Chiefs gaven een geweldige show, maar ik kon me niet van de gevoel ontdoen dat hun muziek de houdbaarheidsdatum al overschreden was. Een nieuwe cd, pronto!
Superdiscount: Vet feestje om Werchter af te sluiten.

**
Death Cab For Cutie: Doorsnee concert van een doorsnee band met doorsnee muziek.
Arsenal: Op zich niet slecht, maar op dat uur van de dag, in die hitte overwoog het pattatenzakgevoel. Weinig geshake dus en een redelijk tam publiek.

*
Placebo: Misschien is het omdat ik Brian Molko's tronie niet kan zien, of zijn stem niet kan horen, of omdat ze al jaren dezelfde muziek opnieuw maken of omdat we op onze goden stonden te wachten, maar dit was ronduit slecht. Inspiratieloos, ordinair, saai.

Ook nog gezien: Hard-fi en Scissor Sisters, maar al liggend in het gras is het moeilijk een mening te vormen over hun prestatie.

Pox, Café Libertad, Leuven (18/05/06)

Een gratis optreden in Leuven... Reken maar dat wij erbij zijn! En zeker als het uit de Heavenhotelstal komt. Pox bestaat uit Rudy Trouvé, Craig Ward, Mark Meyers en een bassist en toetsenist die ik niet ken. Eerstgenoemde had een beetje pech, want hij was ziek, maar daagde toch op. Respect daarvoor.

Over naar de muziek dan maar. Het begon allemaal nogal rommelig en de stem van Mark Meyers was in het begin nogal storend, maar hoe langer ze speelden, hoe beter het allemaal begon te klinken. Ze leken ook maar niet te willen stoppen met spelen, totdat Rudy Trouvé last begon te krijgen van zijn ziekheid - hij keek ook al een hele tijd eng starend de zaal in of naar de grond - maar stemde toch nog in met een bisnummer. Rond de klok van één was het over & out, maar fijn was het wel. Ik heb trouwens nog nooit zó ver een drumstel zien rondhuppelen.


Foto's

Nas

Othin Spake, Café Walvis, Brussel (16/05/06)

Othin Spake is de freejazz groep van Mauro Pawlowski, Teun Verbruggen en Jozef Dumoulin, en dinsdag schotelden zij ons in Café Walvis een fijne improset voor. De set ving aan met een monoloog van Mauro over een jazz robot en bracht ons verder in een wereld van bevreemdende klanken en melodieën, waar deze reporter wel meerdere dagen zou willen vertoeven. Plots was de eerste set voorbij en mochten we aanschuiven voor een drankje.

Een kwartiertje later werd de muziek hervat, en hij zou nog beter worden dan het vorige uur. De muziek begon nu meer te swingen waardoor dit meisje al meer moeite had om haar ledematen te bedwingen, de tafel waaraan we zaten begon te huppelen. Ook de muzikanten hun lichamen zetten het op een bewegen. Jammer genoeg kwam er ook hier aan de muziek een einde. Een bis werd gevraagd en gegeven, maar toen moest ik de bus halen.

Mooi...

Othin Spake brengt een cd release in de AB, Vooruit en CC Luchtbal, okt/nov 2006.

Foto's

Nas

Radio 4 @ Botanique, 20-05-06

Dat de meesten de muziek van Driving Dead Girl, het voorprogramma, al eens hadden voorgeluisterd, bleek uit de magere opkomst. Toen de band de avond aftrapte was er hoop en al 50 man in de rotonde, en die kwamen, afgaande op de reacties, tot dezelfde conclusie als zij die wijselijk nog wat aan het drinken waren in de bar: wat een rommel. Er werd pathetisch met armen gezwaaid, op knieën gevallen en zelfs metal-moves werden niet uit de weg gegaan. Er werd al eens van het podium gesprongen. Er werd gepikt van alles wat hip is (Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, ja, zelfs T Raumschmiere) of ooit hip was ( Pearl Jam). Het was niet om aan te zien, quoi.

Zelfs Radio 4 begon niet vlekkeloos, meteen tijdens het eerste nummer liep er al heel wat mis, en ook tijdens de rest van de set werd de band niet gespaard van afbrekende drumstokjes, omvallende statieven, steeds weer wegdraaiende microfoons en problemen met de pedalen, maar dat compenseerde de band dan maar met een verhoogde dosis adrenaline. Een perfecte mix van oud en nieuw werk, waaronder 'Enemies like this', 'State of alert' en 'Struggle' zorgden ervoor dat ondergetekende (en friends) de longen uit haar lijf danste. Ja, het werkte zelfs aanstekelijk op de percussionist die prompt meedeed. Na een goed uur zat het er weer op, maar dat gaf genoeg energie om de volgende helse -want doorspekt met examens- maand door te komen!

Foto's

Vero

And There Was Much Rejoicing...

WANT

Sonic youth komt naar België (11 december, Hallen Van Schaerbeeck)

EN

We Are Scientists staat op Pukkelpop (donderdag 17 augustus)

les nuits botaniques: 3,4 en 5 mei 2006, Brussel

Geachte mensen,

hieronder volgt een korte bespreking van les nuits botaniques. Dat ze kort zal zijn, betekent niet dat ikminder enthousiast ben over de optredens, wel dat het al een tijdje geleden is. Hierdoor zal ik ook zeer ongenuanceerd zijn en zal het ook absoluut niet interessant zijn om te lezen.

Woensdag 3 mei, chapiteau

Adem: In den beginne tergend saai, toen de muzikanten erbij kwamen leuk en toen de man een speelgoedje boven haalde dat muziek maakt heel leuk.

José Gonzales: Best wel goed, maar fan zal ik zeker niet worden.

Venus: Ik hoop dat ik die kwelling nooit meer zal moeten ondergaan.

Architecture in Helsinki: begon iets te rommelig naar mijn zin, maar ontaarde daarna in een waar feest voor de zintuigen.

Donderdag 4 mei, koninklijk circus

Zita Swoon: Heel heel heel heel goed.

Vrijdag 5 mei, koninklijk circus

Final Fantasy: Echt waar, ik blijf er gek op, zowel op de muziek als op de humor van de shows (dit keer waren er primitieve getekende al dan niet morbide projecties op een scherm). Die staande ovatie (weliswaar met slechts 2 mensen) was meer dan verdiend!

An Pierlé: Achja, slecht kan ik haar onmogelijk noemen, interessant genoeg om te blijven zitten evenmin. Bijgevolg liepen we weg.

Line

"Millionaire (+ The Germans + COEM)" in de AB, 30/04/'06

Ja hoor! Weer Millionaire! Wie onze concertreeks bekeek bij de post 'nostalgie' (ja, ik heb het over jullie; die duizenden blogbezoekers die alles willen weten over het concertleven van jullie al dan niet nederige reporters ter plaatse), zal al wel gemerkt hebben dat we deze groep al wel eens vaker live aan het werk zagen. Vergelijkingsmateriaal te over dus... Maar laat ons beginnen bij het begin...

1) De luistersessie van COEM:

Eerste gedachte bij de aankomst: Luistersessie betekent blijkbaar niet dat je in een zaal zit en er een CD opstaat. In plaats daarvan konden we plaatsnemen op een soort kussenzetels waar koptelefoons op lagen en zaten de COEM-leden aan een tafel in de zaal (de AB-club) met hun instrumenten die rechtstreeks ingeplugged waren op onze koptelefoons. Heel aangenaam. En dat was ook de muziek. Aangenaam, heel easy listening, best goed maar niet mindblowing ofzo.
Symphatiek groepje.

2) The Germans: Verplaatsing naar de Box voor het eigenlijke

voorprogramma van Millionaire. De zanger van the Germans had soms nogal vreemde bewegingen (een move waarbij hij z'n borst vooruit stak en zo probeerde naar z'n gitaar te kijken, er moeten makkelijkere manieren zijn) en was in profiel Joerie Fransen look-a-like en frontaal pure Tom Barman. De bassist had schijnbaar hetzelfde hemd als Alex Kapranos van Franz Ferdinand op Pukkelpop, de gitarist had een T-shirt van Black Sabbath (en het had nog metalmouwen ook) en de lelijkste gitaarband die ik al ooit zag (luipaardmotiefje), en de drummer verstopte zich achter zijn cimbaal (hij leek wel mooi haar te hebben).
Jaja, zie ik u nu denken, dat interesseert ons allemaal geen bal: "Hoe was hun muziek?"
Wel, die was goed.

3) Millionaire: geweldig! Frontman Tim Vanhamel leek voor de eerste keer zijn publiek te zien en deed nog meer bizarre moves dan anders en ja, sprak het publiek zelfs soms rechtstreeks aan... Grappigste opmerking kwam toch van de bassist (die Bas noemt! Geweldig toch!). Vanhamels bindtekst: "Deze song draag ik vooral NIET op aan die fuckers die daarstraks in mijn auto hebben ingebroken." Bas: "De volgende daarentegen..."
Een geweldig coole versie van Champagne en een hele resem andere liedjes (van hun eerste cd nog Petty Thug en Body Experience Revue, en de laatste cd helemaal, buiten For A Maid en A Lust Unmatched) werden erdoor gejaagd. Toch heb ik een minpuntje, dat ik zelfs nogal een groot minpunt vond: De micro van Tim Vanhamel stond niet luid genoeg. Het was op een moment zo erg dat ik enkele liedjes niet herkende, maar verder in de set had ik er minder last van.
Toch een magnifiek, en ja, mindblowing optreden!!!

Foto's: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594121827209/

Line

Millionaire (1)

Coem was mooi, The Germans ruig en Millionaire...pure rock 'n roll.

Een volledig verslag volgt, maat mijn foto's kan je hier al bekijken: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594121827209/

Vero

Kawada + Absynthe Minded, Het Depot, Leuven (19/04/06)

Absynthe Minded is op korte tijd zeer populair geworden, vooral dankzij de single ‘My Heroics, part one’, die eerder dit jaar al de ZAMU kreeg voor beste song (hoewel ik dit één van hun slechtere vind, maar kom) en dat werd ook bewezen in het Depot, want het was helemaal uitverkocht.

Maar eerst moesten we voorbij Kawa- da. Zij werden door velen in de hoogste re- gionen van Humo’s Rock Rally voorspeld, maar sneuvel- den net als die andere grote favorieten (The Germans) in de eerste ronde. Begin deze maand kwam hun EP die door Goddeau positief onthaald werd. Zelf vond ik ze hun goede en slechte momenten hebben. Hun muziek was een combinatie van Absynthe Minded en Sioen en had in het begin, het einde en in de climaxen dat rommelige dat tegenwoordig vaak gebruikt wordt. Die waren dan ook hun hoogtepunten want daarnaast vond ik ze soms nogal saai. Toch had de groep al enkele vrouwelijke fans die vooral aandacht besteedden aan de zanger, die een combinatie was van Owen Pallett en Bent Van Looy en sprak zoals Frederik Sioen. Als ik punten zou moeten geven verdiende het een 6/10.

Hoe dichter het begin van Absyn- the Minded naderde, hoe drukker het in de zaal werd. De menigte was hele- maal en- thousiast. De groep werd onder luid applaus binnengeleid en kwamen als echte sterren binnen. De bassist en de violist stonden er heel diva bij met hun zonnebrillen op de neus. De groep begon al direct “hevig” met Substitute en slaagde erin die energie het hele concert lang vol te houden. Toch barstte de bom bij het publiek pas los bij de nieuwe sinlge ‘I like you when you’re sad’ en zou de zaal in de bissen helemaal ontploffen wanneer zoals verwacht ‘My Heroics, part one’ wordt ingezet. Ze speelden een aantal nieuwe liedjes die allemaal goed klonken, waarvan één zelfs funk was. Eindigen deden ze in de tweede bis met ‘I’m waiting for my man’ van The Velvet Underground waarbij ze in het publiek sprongen. Geen legendarisch, maar goed onderhouden optreden, waarbij het nodige enthousiasme in mij opgeroepen werd.

Ondanks het irritante licht dat in Het Depot scheen, toch foto's. Hier
Absynthe Minded speelt op 29 april op Schoolrock, Kontich
op 4 mei in het PSK, Brussel
en op 7 mei op het PLAY festival in Hasselt
voor meer data, hier

Nas

Domino 2006: Grails + Akron/family + Wolf Eyes + 65DaysOfStatic + Mogwai, AB Zaal, Brussel (16/04/06)

Wat te doen op een doodnormale Paasdag op het einde van de vakantie? Naar Domino gaan natuurlijk! En als je voor Mogwai koos, kon je zelfs vijf bands zien, naar een pre-listening session luisteren van TV on the Radio en Drift bekijken, een film van Leah Singer met muziek van Lee Ranaldo (gitarist van Sonic Youth en Text Of Light).

Zoals dat bij een uitverkocht optreden gaat, stonden er mensen voor een ticket te bedelen aan de ingang van de Ancienne Belgique. Bij mij hadden ze echter pech, want ik wilde dit zeker niet missen. Ik hoorde een paar seconden van de TV on the Radio en miste Drift om in de Zaal naar de klanken van Grail te luisteren. Hun muziek is iets wat ik het best kan omschrijven als warme postrock en was niet slecht. Niet echt een bom die op springen stond of een Arcade Fire moment (zie W.A.S. en Guillemots verslag), maar gezellig om bij verwelkomd te worden. Een aangename opwarmer.

Daarna kwamen de mannen van Akron/Family en zij brachten een opmerkelijk instrumenta- rium mee. Naast de bas, de 2 gitaren, de drum en de keyboard die niet werkte en dus niet opgesteld stond, brachten ze speelgoedvogeltjes die floten, een blokfluit, een xylofoon, en meer... De drum- mer maakte zelfs geluid met zijn kettingen. Hun muziek ging van noise naar hardere rock, soul, gospel, lieflijke liedjes...
Een hele mengelmoes van gen- res die tot één mooi geheel samensmolten. Er werd hier ook weer gezellig noisig afgesloten: door toedoen van de muzikant klonk zijn bas als een ei dat tot omelet omgevormd wordt. Eén woord: GEWELDIG. Voor mij het beste van de hele avond, of waar ik toch het meest enthousiast van was.

Nog niet helemaal bekomen van dit fijne optreden zetten we ons klaar voor Wolf Eyes, waarvan ik op voorhand niet goed wist wat ik er van moest vinden. Ik leek er niet echt op mijn plaats te zijn, want ik werd langs alle kanten omsingeld door mannen, die er wel eens stoer durfden uit te zien. Nadat de groep opgekomen was, de twee bassisten basten, de schreeuwer schreeuwde en de twee drumcomputers ons een aanvalssalvo gaven, zwiepte er een heleboel haar in mijn nek van een langharige headbanger achter mij. Toen die zich verplaatste naar de stoere mannen begon het feest helemaal en kwamen we terecht tussen duwende, bier smijtende en vechtende mannen die veel sterker en zwaarder dan ons waren. Na deze aanslag op ons leven trokken we naar de Quick om ons daar te voorzien van onze dagelijkse portie calorieën. Het gebons ging gewoon verder en was te horen tot in de kelders en zelfs, volgens Vero, tot in de Club toen het geluid daar even uitviel. Vond u Wolf Eyes echter een schitterende band, dan behoort u tot een fijn clubje, want onder andere Thurston Moore en Mauro Pawlowski zijn fan. Het is zelfs hip hen fantastisch te vinden. Go hippers! Grappig voor een paar minuten (vooral om te zien hoe de bassisten synchroon op en neer springen) maar daarna kon het mij niet meer boeien.

Iets te laat waren we terug om 65DaysOfStatic helemaal te zien, maar veel zagen we wel. Zij produceren een combinatie van live postrock met voorgeprogrameerde laptop geluiden. En het kon uw reporter wel een tijdje bekoren. Maar inderdaad, op het einde begon mijn aandacht wat te verslappen en trad er wat verveling in mijn hoofd. Het aanhoudende diepe basgeluid dat het hele optreden aanwezig was, begon ik ook een beetje beu te worden. Voor de rest geen klachten.

Daarna kwam Mogwai en moesten we eigenlijk heel blij zijn, want hiervoor waren we toch gekomen. Maar jammer genoeg, na een paar minuten deed er een ziekelijk gevoel zijn opgang in mijn lichaam. Niet danzij de muziek, nee nee, die was fantastisch. Noodge- dwongen moest ik toch de zaal uit om een paar minuten later aan de ingang van de Zaal te zitten en met mijn gezicht naar de muur te staren. Qua muziek was alles tiptop en ik veronderstel dat voor de rest ook alles goed zat. Ik hoorde toch enkel positieve commentaren. Wat een fijne avond, ondanks de misselijkheidsaanval.

foto's: Joachim Beckers. kijken hier
Drift is op 24 april te bekijken in het PSK, Brussel. Meer info hier

Nas