London Calling (2), Paradiso, Amsterdam (31/03 - 01/04)

Een weekend vol rivieren, diva’s en alternatievelingen, vallende televisies, noedels, slaapgebrek, metro’s en manwijven, Burger King, maar vooral: London Calling. Het publiek is te situeren tussen 15 en 30 jaar en ziet er vaak hip (T-shirts met zwart/wit strepen zijn weer helemaal in) en te alternatief uit. Maar nu de muziek, met een opkomst van Britse vrouwelijke groepen:

Dirty Pretty Things is de band rond Carl Bârat, de man die vroeger met Pete Doherty de spil vormde van The Libertines, waarin hij dezelfde muzikale horizonten verkent. De groep krijgt het publiek vrij snel mee met zijn mengsel van leuke songs, mooi gezang, fijne gitaren en leren jekkers, maar toch barst de bom pas los bij de verplichte Libertines “covers” en de single ‘Bang bang you’re dead’. De pauzes tussen de verschillende songs duurden soms wat lang en waren nogal rommelig, maar het was een fijn optreden waar uw reporter helemaal van genoot.

My Latest Novel is een nieuwe Schotse band die onlangs hun debuutalbum ‘Wolves’ uitbracht- en, door de nationale en inter- nationale pers onder superla- tieven bedolven. Ze worden vaak vergeleken met Arcade Fire, en die vergelijking klopt wel: de zangharmonieën, de soms nogal aparte muziekinstrumenten (bv. een melodica)... Ook in de Paradiso brachten ze vol overgave hun mooie liedjes, maar ze missen live nog de intensiteit en de ervaring die Arcade Fire wel heeft. Een beloftevol groepje, hopelijk terug te zien op Pukkelpop, maar dan zonder Nederlanders die hun mond niet kunnen houden.

In de grote zaal mochten The Futureheads komen opdraven als afsluiter van dag 1, en dat deden ze met overtuiging. Deze band is waarschijnlijk het meest beken- de dat er te zien was op deze editie van London Calling, ze stammen al af van de lichting Britse bands van vorig jaar (misschien zag u hen wel op Pukkelpop) en brachten een fijne cover van Kate Bush’s ‘Running up that hill’ uit. The Futureheads is zo’n band die fijn om te horen is, maar waar ik verder niet het nut van inzie om me verder in hen te verdiepen, en ook live was dat zo. Leuk om even te feesten, maar daar blijft het dan ook bij.

Na Dag Eén volgt logischerwijze Dag Twee, en dat was ook in Amsterdam het geval. Er werd gestart met The Long Blondes en zij waren ook meteen het meest vrouwelijke dat we deze twee- daagse gezien hebben in de Grote Zaal. Ondanks hun groepsnaam bestonden ze uit drie bruin- en zwartharige dames en twee mannen en net zoals bij hun mannelijke collega's baadde hun muziek ook in het indierockwater, maar dan nu met een vrouwelijke stem, en dat was best fijn. Een mooi begin.

Daarna kwam Howling Bells. Zij kwamen in tegenstelling tot de andere groepen niet uit Groot Brittannië, maar uit Australië, en ook hier stond een vrouw aan het stuur. Jammer genoeg kon hun muziek mij niet overtuigen. Ze begonnen meestal wel vol goede moed aan de intro, maar daarna viel het nummer meestal in mekaar en bleef het allemaal een beetje saai, en ook veel te typisch. En ik blijf nog steeds vinden dat de intro van één liedje verdacht veel leek op de intro van 'Banquet'. Volgende keer beter.

Hierna kwamen The Kooks, reeds een hype bij de Engelse pers en hier een hype in wording, hun concert in de Botanique op 15 april was in een mum van tijd uitverkocht en ook het Amster- damse publiek was duidelijk voor hen naar hier gekomen. De zaal stond dan ook helemaal vol en er werd duchtig geduwd, geschreeuwd (door de vele tienermeisjes) en meegezongen, de crowdsurfers hadden hun plaats gevonden en vrouwelijke fans betastten lustig de ledematen van de nog jonge zanger. Het optreden zelf varieerde van goed tot heel goed: de muziek zat snor en de frontman kon goed het publiek bespelen (en had zelf een heel coole gitaar). Mis hen niet op Rock Werchter.

Afsluiten mochten de Mystery Jets, reeds door onze reporter Vero bejubeld als voorprogramma van Arctic Monkeys.
Inderdaad, de band met de Julio Iglesias vader. Ze leken van enige vorm van popula- riteit bij het publiek te ge- nieten. De band begon stevig met een knipoog naar eclec- tische electronica en werkte zonder veel problemen de rest van de set af die ervoor zorgde dat het publiek zijn ledematen niet onder bedwang kon houden. Het was geen superoptreden, maar best wel goed. Te verwachten op Pukkelpop? Chockri?

Als u goed opgelet hebt, merkt u dat we enkel in de Grote Zaal gezeten hebben en daar is een heel logische verklaring voor. De kleinere zaal zat immers propvol, op welk moment je er ook binnenstapte. Maar dankzij een genieus camera/schermsysteem met Hollands denkwerk konden wij alles volgen wat er in die andere zaal gebeurde. Jammer genoeg wist ik het grootste deel van de tijd niet naar wat ik luisterde, waardoor ik geen recensies kan schrijven.

foto Dirty Pretty Things en The Long Blondes: Tim Broddin
foto Howling Bells: Joachim Beckers

Nas