You can't deny what you liked as a child

Dour 2006

2006-08-03T16:12:00.000+02:00

Dour, dat waren zo'n 30 groepen op vier dagen en evenveel slapeloze nachten. Om maar te zeggen: meer dan twee weken na datum is het al ver in het geheugen graven om alles op te diepen, maar na lange overpeinzingen kwam ik toch tot dit overzicht:

*****
Battles
Final Fantasy (beste optreden van het weekend)

****
Infadels
Maxïmo Park
Ellen Allien
Goose
I Love Sarah
Mono

***
Whitest boy alive
Art Brut
Nathan Fake
Sedan Vault
Das Pop
We Are Wolves
Les Georges Leningrad (niet zozeer muzikaal gezien dan...)
I am X
Fingathing
Bell Orchestre
Animal Collective (buiten de eerste 20 minuten)
...Trail Of Dead

**
65daysofstatic
Piano club
Hickey Underworld
Colder
Giant Drag
Alias
Constantines

*
The Delilahs (zijn ze wel een ster waard??)
White Circle Crime Club
Ms. John Soda

Andere keywords voor deze eerste keer Dour: stof, rimjobs, groeifruit, orgieën in Joachim's tent, stof, Walen!, Lawrence Of Arabia, pastazakjes, stof, emo, boy-magnetism, metallers die elkaar gedag kussen. Het is mooi geweest!

Vero

Rock Werchter 2006

2006-07-05T12:01:00.000+02:00

Met twintig man in één tuin, weinig slaap, veel drank en een hittegolf op ons dak: recipe for disaster? Mogelijk, maar we lieten ons niet kisten (buiten die keer dat de tent werd ondergekotst misschien) en trotseerden elke dag de zon in een queeste naar goede muziek. En die was er ook à volonté!

Sterrengewijs ingedeeld krijg je dan zoiets:

*****
dEUS: Ze waren gewoon in bloedvorm. En dan is er simpelweg niets dat daaraan kan tippen.

****
The Streets: Hemelsbreed verschil met Pukkelpop 04! Mike Skinner scheen zelfs op het podium te willen trainen voor zijn marathon in november, m.a.w. de energie spatte ervan af, met als onbetwist hoogtepunt het heerlijke 'Fit but you know it' .
The Kooks: Het was niet alleen heet in de tent, maar ook op het podium (nietwaar, mister Pritchard). Terecht de revelatie van Werchter, en alweer een pak gegroeid sinds hun doortocht in de Botanique.
Arctic monkeys: Hetzelfde geldt voor ons aller favoriete poolaapjes. Dat ze een retestrakke show uit hun gitaar kunnen rammen, wisten we al, maar eindelijk beginnen de jongens ook een attitude te kweken. Het gay-shirtje van Alex nemen we er dan maar bij.
Franz Ferdinand: De succesformule deed nogmaals zijn werk. Dat ze nu een pauze inlassen (gewenningsgevaar) en dan met Andy als vast lid terugkeren!

***
Kaizers Orchestra: Mooi feestje om Werchter op gang te trekken.
Clap Your Hands Say Yeah: Geen ballonnen, wel 'Clap Your Hands' en algemeen gezien een veel beter concert dan dat in februari.
Radio Soulwax: Voeten om zeep gedanst. Nite Versions was een absoluut hoogtepunt.
Kaizer Chiefs: De immer enthousiaste Chiefs gaven een geweldige show, maar ik kon me niet van de gevoel ontdoen dat hun muziek de houdbaarheidsdatum al overschreden was. Een nieuwe cd, pronto!
Superdiscount: Vet feestje om Werchter af te sluiten.

**
Death Cab For Cutie: Doorsnee concert van een doorsnee band met doorsnee muziek.
Arsenal: Op zich niet slecht, maar op dat uur van de dag, in die hitte overwoog het pattatenzakgevoel. Weinig geshake dus en een redelijk tam publiek.

*
Placebo: Misschien is het omdat ik Brian Molko's tronie niet kan zien, of zijn stem niet kan horen, of omdat ze al jaren dezelfde muziek opnieuw maken of omdat we op onze goden stonden te wachten, maar dit was ronduit slecht. Inspiratieloos, ordinair, saai.

Ook nog gezien: Hard-fi en Scissor Sisters, maar al liggend in het gras is het moeilijk een mening te vormen over hun prestatie.

Pox, Café Libertad, Leuven (18/05/06)

2006-05-22T00:54:00.000+02:00

Een gratis optreden in Leuven... Reken maar dat wij erbij zijn! En zeker als het uit de Heavenhotelstal komt. Pox bestaat uit Rudy Trouvé, Craig Ward, Mark Meyers en een bassist en toetsenist die ik niet ken. Eerstgenoemde had een beetje pech, want hij was ziek, maar daagde toch op. Respect daarvoor.

Over naar de muziek dan maar. Het begon allemaal nogal rommelig en de stem van Mark Meyers was in het begin nogal storend, maar hoe langer ze speelden, hoe beter het allemaal begon te klinken. Ze leken ook maar niet te willen stoppen met spelen, totdat Rudy Trouvé last begon te krijgen van zijn ziekheid - hij keek ook al een hele tijd eng starend de zaal in of naar de grond - maar stemde toch nog in met een bisnummer. Rond de klok van één was het over & out, maar fijn was het wel. Ik heb trouwens nog nooit zó ver een drumstel zien rondhuppelen.

Foto's

Nas

Othin Spake, Café Walvis, Brussel (16/05/06)

2006-05-21T20:31:00.001+02:00

Othin Spake is de freejazz groep van Mauro Pawlowski, Teun Verbruggen en Jozef Dumoulin, en dinsdag schotelden zij ons in Café Walvis een fijne improset voor. De set ving aan met een monoloog van Mauro over een jazz robot en bracht ons verder in een wereld van bevreemdende klanken en melodieën, waar deze reporter wel meerdere dagen zou willen vertoeven. Plots was de eerste set voorbij en mochten we aanschuiven voor een drankje.

Een kwartiertje later werd de muziek hervat, en hij zou nog beter worden dan het vorige uur. De muziek begon nu meer te swingen waardoor dit meisje al meer moeite had om haar ledematen te bedwingen, de tafel waaraan we zaten begon te huppelen. Ook de muzikanten hun lichamen zetten het op een bewegen. Jammer genoeg kwam er ook hier aan de muziek een einde. Een bis werd gevraagd en gegeven, maar toen moest ik de bus halen.

Mooi...

Othin Spake brengt een cd release in de AB, Vooruit en CC Luchtbal, okt/nov 2006.

Foto's

Nas

Radio 4 @ Botanique, 20-05-06

2006-05-21T19:23:00.000+02:00

Dat de meesten de muziek van Driving Dead Girl, het voorprogramma, al eens hadden voorgeluisterd, bleek uit de magere opkomst. Toen de band de avond aftrapte was er hoop en al 50 man in de rotonde, en die kwamen, afgaande op de reacties, tot dezelfde conclusie als zij die wijselijk nog wat aan het drinken waren in de bar: wat een rommel. Er werd pathetisch met armen gezwaaid, op knieën gevallen en zelfs metal-moves werden niet uit de weg gegaan. Er werd al eens van het podium gesprongen. Er werd gepikt van alles wat hip is (Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, ja, zelfs T Raumschmiere) of ooit hip was ( Pearl Jam). Het was niet om aan te zien, quoi.

Zelfs Radio 4 begon niet vlekkeloos, meteen tijdens het eerste nummer liep er al heel wat mis, en ook tijdens de rest van de set werd de band niet gespaard van afbrekende drumstokjes, omvallende statieven, steeds weer wegdraaiende microfoons en problemen met de pedalen, maar dat compenseerde de band dan maar met een verhoogde dosis adrenaline. Een perfecte mix van oud en nieuw werk, waaronder 'Enemies like this', 'State of alert' en 'Struggle' zorgden ervoor dat ondergetekende (en friends) de longen uit haar lijf danste. Ja, het werkte zelfs aanstekelijk op de percussionist die prompt meedeed. Na een goed uur zat het er weer op, maar dat gaf genoeg energie om de volgende helse -want doorspekt met examens- maand door te komen!

Foto's

Vero

And There Was Much Rejoicing...

2006-05-15T21:02:00.000+02:00

WANT

Sonic youth komt naar België (11 december, Hallen Van Schaerbeeck)

EN

We Are Scientists staat op Pukkelpop (donderdag 17 augustus)

les nuits botaniques: 3,4 en 5 mei 2006, Brussel

2006-05-15T17:52:00.000+02:00

Geachte mensen,

hieronder volgt een korte bespreking van les nuits botaniques. Dat ze kort zal zijn, betekent niet dat ikminder enthousiast ben over de optredens, wel dat het al een tijdje geleden is. Hierdoor zal ik ook zeer ongenuanceerd zijn en zal het ook absoluut niet interessant zijn om te lezen.

Woensdag 3 mei, chapiteau

Adem: In den beginne tergend saai, toen de muzikanten erbij kwamen leuk en toen de man een speelgoedje boven haalde dat muziek maakt heel leuk.

José Gonzales: Best wel goed, maar fan zal ik zeker niet worden.

Venus: Ik hoop dat ik die kwelling nooit meer zal moeten ondergaan.

Architecture in Helsinki: begon iets te rommelig naar mijn zin, maar ontaarde daarna in een waar feest voor de zintuigen.

Donderdag 4 mei, koninklijk circus

Zita Swoon: Heel heel heel heel goed.

Vrijdag 5 mei, koninklijk circus

Final Fantasy: Echt waar, ik blijf er gek op, zowel op de muziek als op de humor van de shows (dit keer waren er primitieve getekende al dan niet morbide projecties op een scherm). Die staande ovatie (weliswaar met slechts 2 mensen) was meer dan verdiend!

An Pierlé: Achja, slecht kan ik haar onmogelijk noemen, interessant genoeg om te blijven zitten evenmin. Bijgevolg liepen we weg.

Line

"Millionaire (+ The Germans + COEM)" in de AB, 30/04/'06

2006-05-01T14:56:00.000+02:00

Ja hoor! Weer Millionaire! Wie onze concertreeks bekeek bij de post 'nostalgie' (ja, ik heb het over jullie; die duizenden blogbezoekers die alles willen weten over het concertleven van jullie al dan niet nederige reporters ter plaatse), zal al wel gemerkt hebben dat we deze groep al wel eens vaker live aan het werk zagen. Vergelijkingsmateriaal te over dus... Maar laat ons beginnen bij het begin...

1) De luistersessie van COEM:

Eerste gedachte bij de aankomst: Luistersessie betekent blijkbaar niet dat je in een zaal zit en er een CD opstaat. In plaats daarvan konden we plaatsnemen op een soort kussenzetels waar koptelefoons op lagen en zaten de COEM-leden aan een tafel in de zaal (de AB-club) met hun instrumenten die rechtstreeks ingeplugged waren op onze koptelefoons. Heel aangenaam. En dat was ook de muziek. Aangenaam, heel easy listening, best goed maar niet mindblowing ofzo.
Symphatiek groepje.

2) The Germans: Verplaatsing naar de Box voor het eigenlijke

voorprogramma van Millionaire. De zanger van the Germans had soms nogal vreemde bewegingen (een move waarbij hij z'n borst vooruit stak en zo probeerde naar z'n gitaar te kijken, er moeten makkelijkere manieren zijn) en was in profiel Joerie Fransen look-a-like en frontaal pure Tom Barman. De bassist had schijnbaar hetzelfde hemd als Alex Kapranos van Franz Ferdinand op Pukkelpop, de gitarist had een T-shirt van Black Sabbath (en het had nog metalmouwen ook) en de lelijkste gitaarband die ik al ooit zag (luipaardmotiefje), en de drummer verstopte zich achter zijn cimbaal (hij leek wel mooi haar te hebben).
Jaja, zie ik u nu denken, dat interesseert ons allemaal geen bal: "Hoe was hun muziek?"
Wel, die was goed.

3) Millionaire: geweldig! Frontman Tim Vanhamel leek voor de eerste keer zijn publiek te zien en deed nog meer bizarre moves dan anders en ja, sprak het publiek zelfs soms rechtstreeks aan... Grappigste opmerking kwam toch van de bassist (die Bas noemt! Geweldig toch!). Vanhamels bindtekst: "Deze song draag ik vooral NIET op aan die fuckers die daarstraks in mijn auto hebben ingebroken." Bas: "De volgende daarentegen..."
Een geweldig coole versie van Champagne en een hele resem andere liedjes (van hun eerste cd nog Petty Thug en Body Experience Revue, en de laatste cd helemaal, buiten For A Maid en A Lust Unmatched) werden erdoor gejaagd. Toch heb ik een minpuntje, dat ik zelfs nogal een groot minpunt vond: De micro van Tim Vanhamel stond niet luid genoeg. Het was op een moment zo erg dat ik enkele liedjes niet herkende, maar verder in de set had ik er minder last van.
Toch een magnifiek, en ja, mindblowing optreden!!!

Foto's: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594121827209/

Line

Millionaire (1)

2006-05-01T12:29:00.000+02:00

Coem was mooi, The Germans ruig en Millionaire...pure rock 'n roll.

Een volledig verslag volgt, maat mijn foto's kan je hier al bekijken: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594121827209/

Vero

Kawada + Absynthe Minded, Het Depot, Leuven (19/04/06)

2006-04-21T16:12:00.000+02:00

Absynthe Minded is op korte tijd zeer populair geworden, vooral dankzij de single ‘My Heroics, part one’, die eerder dit jaar al de ZAMU kreeg voor beste song (hoewel ik dit één van hun slechtere vind, maar kom) en dat werd ook bewezen in het Depot, want het was helemaal uitverkocht.

Maar eerst moesten we voorbij Kawa- da. Zij werden door velen in de hoogste re- gionen van Humo’s Rock Rally voorspeld, maar sneuvel- den net als die andere grote favorieten (The Germans) in de eerste ronde. Begin deze maand kwam hun EP die door Goddeau positief onthaald werd. Zelf vond ik ze hun goede en slechte momenten hebben. Hun muziek was een combinatie van Absynthe Minded en Sioen en had in het begin, het einde en in de climaxen dat rommelige dat tegenwoordig vaak gebruikt wordt. Die waren dan ook hun hoogtepunten want daarnaast vond ik ze soms nogal saai. Toch had de groep al enkele vrouwelijke fans die vooral aandacht besteedden aan de zanger, die een combinatie was van Owen Pallett en Bent Van Looy en sprak zoals Frederik Sioen. Als ik punten zou moeten geven verdiende het een 6/10.

Hoe dichter het begin van Absyn- the Minded naderde, hoe drukker het in de zaal werd. De menigte was hele- maal en- thousiast. De groep werd onder luid applaus binnengeleid en kwamen als echte sterren binnen. De bassist en de violist stonden er heel diva bij met hun zonnebrillen op de neus. De groep begon al direct “hevig” met Substitute en slaagde erin die energie het hele concert lang vol te houden. Toch barstte de bom bij het publiek pas los bij de nieuwe sinlge ‘I like you when you’re sad’ en zou de zaal in de bissen helemaal ontploffen wanneer zoals verwacht ‘My Heroics, part one’ wordt ingezet. Ze speelden een aantal nieuwe liedjes die allemaal goed klonken, waarvan één zelfs funk was. Eindigen deden ze in de tweede bis met ‘I’m waiting for my man’ van The Velvet Underground waarbij ze in het publiek sprongen. Geen legendarisch, maar goed onderhouden optreden, waarbij het nodige enthousiasme in mij opgeroepen werd.

Ondanks het irritante licht dat in Het Depot scheen, toch foto's. Hier
Absynthe Minded speelt op 29 april op Schoolrock, Kontich
op 4 mei in het PSK, Brussel
en op 7 mei op het PLAY festival in Hasselt
voor meer data, hier

Nas

Domino 2006: Grails + Akron/family + Wolf Eyes + 65DaysOfStatic + Mogwai, AB Zaal, Brussel (16/04/06)

2006-04-21T11:56:00.000+02:00

Wat te doen op een doodnormale Paasdag op het einde van de vakantie? Naar Domino gaan natuurlijk! En als je voor Mogwai koos, kon je zelfs vijf bands zien, naar een pre-listening session luisteren van TV on the Radio en Drift bekijken, een film van Leah Singer met muziek van Lee Ranaldo (gitarist van Sonic Youth en Text Of Light).

Zoals dat bij een uitverkocht optreden gaat, stonden er mensen voor een ticket te bedelen aan de ingang van de Ancienne Belgique. Bij mij hadden ze echter pech, want ik wilde dit zeker niet missen. Ik hoorde een paar seconden van de TV on the Radio en miste Drift om in de Zaal naar de klanken van Grail te luisteren. Hun muziek is iets wat ik het best kan omschrijven als warme postrock en was niet slecht. Niet echt een bom die op springen stond of een Arcade Fire moment (zie W.A.S. en Guillemots verslag), maar gezellig om bij verwelkomd te worden. Een aangename opwarmer.

Daarna kwamen de mannen van Akron/Family en zij brachten een opmerkelijk instrumenta- rium mee. Naast de bas, de 2 gitaren, de drum en de keyboard die niet werkte en dus niet opgesteld stond, brachten ze speelgoedvogeltjes die floten, een blokfluit, een xylofoon, en meer... De drum- mer maakte zelfs geluid met zijn kettingen. Hun muziek ging van noise naar hardere rock, soul, gospel, lieflijke liedjes...
Een hele mengelmoes van gen- res die tot één mooi geheel samensmolten. Er werd hier ook weer gezellig noisig afgesloten: door toedoen van de muzikant klonk zijn bas als een ei dat tot omelet omgevormd wordt. Eén woord: GEWELDIG. Voor mij het beste van de hele avond, of waar ik toch het meest enthousiast van was.

Nog niet helemaal bekomen van dit fijne optreden zetten we ons klaar voor Wolf Eyes, waarvan ik op voorhand niet goed wist wat ik er van moest vinden. Ik leek er niet echt op mijn plaats te zijn, want ik werd langs alle kanten omsingeld door mannen, die er wel eens stoer durfden uit te zien. Nadat de groep opgekomen was, de twee bassisten basten, de schreeuwer schreeuwde en de twee drumcomputers ons een aanvalssalvo gaven, zwiepte er een heleboel haar in mijn nek van een langharige headbanger achter mij. Toen die zich verplaatste naar de stoere mannen begon het feest helemaal en kwamen we terecht tussen duwende, bier smijtende en vechtende mannen die veel sterker en zwaarder dan ons waren. Na deze aanslag op ons leven trokken we naar de Quick om ons daar te voorzien van onze dagelijkse portie calorieën. Het gebons ging gewoon verder en was te horen tot in de kelders en zelfs, volgens Vero, tot in de Club toen het geluid daar even uitviel. Vond u Wolf Eyes echter een schitterende band, dan behoort u tot een fijn clubje, want onder andere Thurston Moore en Mauro Pawlowski zijn fan. Het is zelfs hip hen fantastisch te vinden. Go hippers! Grappig voor een paar minuten (vooral om te zien hoe de bassisten synchroon op en neer springen) maar daarna kon het mij niet meer boeien.

Iets te laat waren we terug om 65DaysOfStatic helemaal te zien, maar veel zagen we wel. Zij produceren een combinatie van live postrock met voorgeprogrameerde laptop geluiden. En het kon uw reporter wel een tijdje bekoren. Maar inderdaad, op het einde begon mijn aandacht wat te verslappen en trad er wat verveling in mijn hoofd. Het aanhoudende diepe basgeluid dat het hele optreden aanwezig was, begon ik ook een beetje beu te worden. Voor de rest geen klachten.

Daarna kwam Mogwai en moesten we eigenlijk heel blij zijn, want hiervoor waren we toch gekomen. Maar jammer genoeg, na een paar minuten deed er een ziekelijk gevoel zijn opgang in mijn lichaam. Niet danzij de muziek, nee nee, die was fantastisch. Noodge- dwongen moest ik toch de zaal uit om een paar minuten later aan de ingang van de Zaal te zitten en met mijn gezicht naar de muur te staren. Qua muziek was alles tiptop en ik veronderstel dat voor de rest ook alles goed zat. Ik hoorde toch enkel positieve commentaren. Wat een fijne avond, ondanks de misselijkheidsaanval.

foto's: Joachim Beckers. kijken hier
Drift is op 24 april te bekijken in het PSK, Brussel. Meer info hier

Nas

The Kooks + The Big Hatband @ Botanique, 15-04-06

2006-04-17T20:06:00.000+02:00

Onlogischerwijze volgt dan na het We Are Scientists-verslag dat van The Kooks, die, geheel onverwacht, toch een voorprogramma hadden opgetrommeld: The Big Hatband. 'A Belgo-scottish Garage Rockband' volgens de flyers die werden uitgedeeld. Tot hun invloeden rekenen ze The Stooges, The Ramones en recenter: The Libertines. Het mocht dus stevig rocken, volgens de eeuwenoude principes. De groepsleden stonden op één rij, gehuld in leren vestjes, met wilde haren en bijpassende bakkebaarden. In een retestrakke set van hoop en al een half uur speelden ze de volgelopen rotonde plat. Bijna een dozijn liedjes passeerden in die tijd de revue, die de waalse tienerjochies op de eerste rijen enthousiast meebrulden.

Wat dat nu precies is met The Kooks, ik weet het niet, maar de rotonde was lang op voorhand uitverkocht en de zaal viel al vanaf het eerste nummer in zwijm voor de jongens. Het ligt niet voor de hand, maar bij bijna elk nummer ontstond er een mosh pit op de eerste rijen. Teksten werden meegebruld, meisjes grepen verwoed in het rond in de hoop één of ander lichaamsdeel van de overigens zeer charmante zanger Luke Pritchard te ontmoeten en de jongens stuiterden heen en weer. Die Luke wist ook perfect in te spelen op het publiek. Hoe verder in de set, hoe heftiger het eraan toeging (tegen het einde toe lagen enkele mensen gewoon op het podium) De songs van de groep komen ook nog veel beter tot hun recht live, wanneer ze wat scherper mogen klinken. De Rotonde is verslagen, de marquee ligt voor het grijpen!

Foto's

Vero

We Are Scientists + Guillemots, AB Club, 16-04-06

2006-04-17T13:47:00.000+02:00

Nee, geen Mogwai of 65DaysOfStatic voor ons gisteren op het Domino festival, wij hielden het lichter verteerbaar in de club met de hilarische bandleden van We Are Scientists en de ontdekking van het jaar: Guillemots.

Die laatsten walsten over het publiek heen met intensiteit, passie, en bovenal een overdonderende sound. Alle middelen werden bovengehaald om die nog aan te sterken, van een lege koekendoos tot een boormachine. Maar ook zonder die parafernalia bleef ze ijzersterk, zo toonde de zanger in een bloedstollende solo op keyboard. Veni, vidi, vici dus, en graag tot op Pukkelpop!

Na zo'n ontdekking dreigde het optreden van W.A.S. wat licht uit te vallen, maar hun muziek is in niets te vergelijken met Guillemots, en dat werkte in hun voordeel; vlotte, dansbare liedjes aan elkaar gepraat met schwung en humor. Veel humor. Veel, Britse humor. Vakkundig werd het publiek aangesproken, uitgelachen en op hun plaats gezet. We denken spontaan aan de jongen 'who clapped compulsively' ("Here's to your recovery!"), hun oudste fan ("You must be 106 years old! We'll call the paramedics after the gig") en, uiteraard, die twee meisjes op de eerste rij met hun Kooks-t-shirt, chocomelkbusjes en snorren. ("It's a large step back for the cause of women wearing mustaches"). Dat waren wij. Hou het stil. We zijn nog zo jong en onbezonnen...

Foto's hier

Vero

London Calling (2), Paradiso, Amsterdam (31/03 - 01/04)

2006-04-06T00:39:00.000+02:00

Een weekend vol rivieren, diva’s en alternatievelingen, vallende televisies, noedels, slaapgebrek, metro’s en manwijven, Burger King, maar vooral: London Calling. Het publiek is te situeren tussen 15 en 30 jaar en ziet er vaak hip (T-shirts met zwart/wit strepen zijn weer helemaal in) en te alternatief uit. Maar nu de muziek, met een opkomst van Britse vrouwelijke groepen:

Dirty Pretty Things is de band rond Carl Bârat, de man die vroeger met Pete Doherty de spil vormde van The Libertines, waarin hij dezelfde muzikale horizonten verkent. De groep krijgt het publiek vrij snel mee met zijn mengsel van leuke songs, mooi gezang, fijne gitaren en leren jekkers, maar toch barst de bom pas los bij de verplichte Libertines “covers” en de single ‘Bang bang you’re dead’. De pauzes tussen de verschillende songs duurden soms wat lang en waren nogal rommelig, maar het was een fijn optreden waar uw reporter helemaal van genoot.

My Latest Novel is een nieuwe Schotse band die onlangs hun debuutalbum ‘Wolves’ uitbracht- en, door de nationale en inter- nationale pers onder superla- tieven bedolven. Ze worden vaak vergeleken met Arcade Fire, en die vergelijking klopt wel: de zangharmonieën, de soms nogal aparte muziekinstrumenten (bv. een melodica)... Ook in de Paradiso brachten ze vol overgave hun mooie liedjes, maar ze missen live nog de intensiteit en de ervaring die Arcade Fire wel heeft. Een beloftevol groepje, hopelijk terug te zien op Pukkelpop, maar dan zonder Nederlanders die hun mond niet kunnen houden.

In de grote zaal mochten The Futureheads komen opdraven als afsluiter van dag 1, en dat deden ze met overtuiging. Deze band is waarschijnlijk het meest beken- de dat er te zien was op deze editie van London Calling, ze stammen al af van de lichting Britse bands van vorig jaar (misschien zag u hen wel op Pukkelpop) en brachten een fijne cover van Kate Bush’s ‘Running up that hill’ uit. The Futureheads is zo’n band die fijn om te horen is, maar waar ik verder niet het nut van inzie om me verder in hen te verdiepen, en ook live was dat zo. Leuk om even te feesten, maar daar blijft het dan ook bij.

Na Dag Eén volgt logischerwijze Dag Twee, en dat was ook in Amsterdam het geval. Er werd gestart met The Long Blondes en zij waren ook meteen het meest vrouwelijke dat we deze twee- daagse gezien hebben in de Grote Zaal. Ondanks hun groepsnaam bestonden ze uit drie bruin- en zwartharige dames en twee mannen en net zoals bij hun mannelijke collega's baadde hun muziek ook in het indierockwater, maar dan nu met een vrouwelijke stem, en dat was best fijn. Een mooi begin.

Daarna kwam Howling Bells. Zij kwamen in tegenstelling tot de andere groepen niet uit Groot Brittannië, maar uit Australië, en ook hier stond een vrouw aan het stuur. Jammer genoeg kon hun muziek mij niet overtuigen. Ze begonnen meestal wel vol goede moed aan de intro, maar daarna viel het nummer meestal in mekaar en bleef het allemaal een beetje saai, en ook veel te typisch. En ik blijf nog steeds vinden dat de intro van één liedje verdacht veel leek op de intro van 'Banquet'. Volgende keer beter.

Hierna kwamen The Kooks, reeds een hype bij de Engelse pers en hier een hype in wording, hun concert in de Botanique op 15 april was in een mum van tijd uitverkocht en ook het Amster- damse publiek was duidelijk voor hen naar hier gekomen. De zaal stond dan ook helemaal vol en er werd duchtig geduwd, geschreeuwd (door de vele tienermeisjes) en meegezongen, de crowdsurfers hadden hun plaats gevonden en vrouwelijke fans betastten lustig de ledematen van de nog jonge zanger. Het optreden zelf varieerde van goed tot heel goed: de muziek zat snor en de frontman kon goed het publiek bespelen (en had zelf een heel coole gitaar). Mis hen niet op Rock Werchter.

Afsluiten mochten de Mystery Jets, reeds door onze reporter Vero bejubeld als voorprogramma van Arctic Monkeys.
Inderdaad, de band met de Julio Iglesias vader. Ze leken van enige vorm van popula- riteit bij het publiek te ge- nieten. De band begon stevig met een knipoog naar eclec- tische electronica en werkte zonder veel problemen de rest van de set af die ervoor zorgde dat het publiek zijn ledematen niet onder bedwang kon houden. Het was geen superoptreden, maar best wel goed. Te verwachten op Pukkelpop? Chockri?

Als u goed opgelet hebt, merkt u dat we enkel in de Grote Zaal gezeten hebben en daar is een heel logische verklaring voor. De kleinere zaal zat immers propvol, op welk moment je er ook binnenstapte. Maar dankzij een genieus camera/schermsysteem met Hollands denkwerk konden wij alles volgen wat er in die andere zaal gebeurde. Jammer genoeg wist ik het grootste deel van de tijd niet naar wat ik luisterde, waardoor ik geen recensies kan schrijven.

foto Dirty Pretty Things en The Long Blondes: Tim Broddin
foto Howling Bells: Joachim Beckers

Nas

Final Fantasy 'He Poos Clouds' !

2006-04-04T19:19:00.000+02:00

http://s55.yousendit.com/d.aspx?id=35A6QMTHOV8IP0ERNIGHRLSZXE

Ik ben er alvast weer helemaal aan verslingerd! Gaat dat zien op 5 mei op Les Nuits Botanique! (Als je het aankan An Pierlé er bij te nemen, that is)

Vero

Nostalgie (2)

2006-04-03T20:38:00.000+02:00

Aangezien de verveling (lees: vermoeidheid) toeslaat: deel 2 van het concertjaar 2005 in foto's op flickr

Passeerden o.a. de revue: dEUS, Franz Ferdinand, Final Fantasy, Editors, Arctic Monkeys, Maxïmo Park, Bloc Party en Broken Social Scene.

Meest memorabele concert van 2005 (overall): Broken Social Scene en Arcade Fire; Canada boven!

Vero

London Calling

2006-04-03T12:46:00.000+02:00

Hollanders! Ze wonen in konijnenkoten, verkondigen flauwe moppen via de intercom van de tram, kennen het principe van de brug niet en drinken limonade met alcohol, in de waan dat het bier is, maar weten wel verdomd goed hoe ze een geslaagd festival ter ere van all things british moeten organiseren!

Hebben we gezien EN goedgekeurd (in meer of mindere mate) : Dirty Pretty Things (alleen al om Carl en zijn leren vestje), My Latest Novel, The Futureheads, The Long Blondes, The Kooks en The Mystery Jets. Konden niet bekoren: Howling Bells. Vast omdat het geen britten waren. Bastards!

Foto's op flickr: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594096843491/

En een welgemeende thanks aan Tim voor de (kinder)opvang wegens all of us, manwijven, metro's en diva's die het ultieme festival/kraakpand-gevoel beleefden!

Vero

Pall Jenkins en Tobias Nathaniel van Black Heart Procession unplugged, Stukcafé, Leuven (30/03/06)

2006-04-02T13:33:00.000+02:00

Ik kende noch de namen van de mensen, noch de groep, maar het was gratis, en wij zijn altijd wel voor een gratis optreden te vinden. Het zat al behoorlijk vol toen we daar aankwamen, maar of dat zo was omdat het een café is op een donderdagavond of voor de groep, weet ik niet echt. We pakten dan maar barkrukjes en zetten ons op een strategische plaats voor het podium (die later niet zo strategisch bleek, want er kwamen allemaal reuzemensen voor ons staan).

Het optreden dus. Het begon een heel eind later dan voorzien (wat sommigen onder ons uiterst irritant vonden :D) zonder enige aanwijsbare reden. Ze zaten immers gewoon de tafels naast ons nog wat te drinken. Lied 1 was een lied met een zaag, letterlijk dus. Er werd met een vioolstok op een zaag gespeeld en wonder boven wonder kwamen daar echt noten uit!!! Ik vebaasd! Het was een traag liedje met een half getormenteerde zang erop. Het 2e lied had geen zaag, was traag en had een getormenteerde zang. Van lied 3 weet ik niet meer of er een zaag in kwam, maar het was traag en had een getormenteerde zang, lied 4 en 5 ook, en ook lied 6. Met andere woorden: Ik vond het nogal saai. De zaag werd heel veel keer bovengehaald, maar na even is het coole daar ook weer af. Het was eigenlijk en beetje Elbow all over again (zie mijn dEUSrecensie), alleen zonder dat ene wel nog okée nummer. Ze hadden wel een kleine kern fans bij, die zorgden dat er een bisnummer kwam.

Een algemene conclusie dan maar: Echt slecht? Nee. Goed? Zeker niet. Het meest juiste woord is eentonig, denk ik.

Line

Tram en i-H8 camera in de Molens Van Orshoven (Leuven) (29/03/06)

2006-03-31T20:02:00.000+02:00

De Molens Van Orshoven is een kleine plaats. Heel klein. Zowat het kleinste zaaltje dat ik al ooit zag. Maar volgestouwd was het wel. Muzikanten vulden al een heel deel van de plaats (ze waren met 10 als je de 2 groepen samentelt) en daabij dan nog een boeltje mensen die ze allemaal persoonlijk schenen te kennen. Dat kon alleen maar gezellig worden!

En ja hoor, dat was het! Tram speelde instrumentale tracks, en ik moet zeggen: ik vond ze cool! Veel over ze vertellen kan ik echter niet, dus over naar i-H8 camera. Zij waren met 7 muzikanten gekomen (7!): Aarich Jespers op drum, Elko Blijweert op gitaar (beide zitten of zaten in Zita Swoon, geloof ik), Mark Meyers op gitaar en zang (hij was lid van dEUS voor ze echt bekend werden en zal daarna ongetwijfeld nog vele andere dingen hebben gedaan, maar die ken ik niet), Bert Lenearts op bas (ook lid van the love substitutes), Rudy Trouvé op gitaar(te veel groepen om op te noemen), Craig Ward op gitaar (ex-dEUS en ook in the love substitutes) en Jeroen Stevens, van I love Sarah, op percussie.

Het concept was dat elke muzikant één lied dirigeerde (dwz dat die aangaf wie er moest beginnen, wanneer ze moesten eindigen en in welke maat ze gingen spelen). Aarich Jespers was er precies voor de eerste keer bij, want hij had het concept niet zo goed door (maar toen hij het snapte, werd het wel een heel cool nummer). Jeroen was de jongste en de anderen behandelden hem ook zo'n beetje als de jongste. Craig Ward kon het bevoorbeeld niet laten om tijdens zijn lied (Jeroen's lied dus) luidop te zeggen: That's so gay! (op een vriendelijk uitlachende toon welteverstaan). Hij bleek trouwens ook plots vlaams te kunnen spreken (of toch een beetje)! Cool! Rudy Trouvé placeerde een soort danspasje.

Tot hier de sfeerschets. Nu het belangrijkste: de muziek! Want, zoals ik nog niet zei, het was allemaal improvisatie. Klonk dat dan???
Waarachtig: ja, dat deed het!!! Uw reporters stonden met een domme blik van verbazing van te show te genieten. Luid, snel, zacht, traag, straight-forwardritmes of vreemde ritmes (7/8); het klonk ALLEMAAL! Wij dachten aan onze 18.00: nieuws repetities (zie link die ergens op deze site staan) en begrepen dat we nog véééééér van die kunde afstonden (hoewel dit geen afbreuk doet aan onze coole muziek: echt checken die link!). Mark Meyers haalde zijn teksten vaak uit een boekje dat hij vasthad en ook dat klonk best cool. Op het einde speelden ze nog een bisnummer met de titel Afrika (dus geimproviseerd rond de titel Afrika (hierbij speelde Craig Ward trouwens mee xylofoon met Jeroen) en deze dame (ik) waagde ook een soortement danspasje. We kwamen met een absoluut wauw en omvergeblazen gevoel buiten.

Algemene conclusie: RESPECT!

Line

Musicologica In Concert

2006-03-26T12:53:00.000+02:00

Er zijn zo van die dagen waarop een mens plots beseft: ik moet mijn grenzen verleggen! Ik zit vast in een vakje en ik moet eruit! Waarop de persoon in kwestie dan ook daadwerkelijk iets doet waartoe hij zichzelf niet in staat zag. Basejumpen, een wereldreis maken, op de barricaden springen voor GAIA, of....naar Musicologica In Concert gaan! Want, face it, ergens zijn we toch gewoon indie hipsters die er plezier in scheppen het laatste nieuwe bandje van over het kanaal te ontdekken. Of, anders gezegd, veel verwachtingen hadden we niet toen we vorige week naar de aula van het Maria-Theresia College trokken...

En inderdaad, we verkenden nieuwe horizonten in de muziek! Die dekselse musicologen troonden ons mee naar het verre verleden, brachten ons terug naar het heden (de toekomst zelfs, wie weet!) om ons vervolgens weer naar de middeleeuwen te katapulteren. Het thema was kunst in de muziek, en die werd ons dan ook uitvoerig uit de doeken gedaan. Met kunde werden de stukken ingeleid, gespeeld, en elegant weer opgeruimd. Musicologen, ze weten van wanten!
We vlogen er meteen in met een hitsingle avant la lettre: 'Tant que vivray' van de illustere troubadour de Sermisy. Dang, daar grepen ze ons meteen bij het nekvel! Vervolgens lieten onze geliefde musicologen toch een steekje vallen: twee meisjes op een dwarsfluit; het deed ons net iets te veel denken aan het perfecte muzikale intermezzo tussen twee belerende, met waarden en normen beladen speeches die ze in Vlaanderen's katholieke scholen zo goed kennen.
Maar soit, daarna ging het beter: enkele stukken op piano, een modernistisch mini-orkest, een jazzbandje dat iets (we weten nog niet goed wàt) deed met een gedicht uit 'The Hitchhiker's Guide of the Galaxy', een gezongen gedicht van Goethe, etc..
Tenslotte kregen we ook nog een danseres te zien die zo kordaat met haar schoentjes op de dansvloer tikte, dat een mens er schrik van kreeg en als klap op de vuurpijl een heus madrigaal (ja, zelfs onze immer bescheiden vrienden musicologen waren er trots op)!

Ja, maar wat nu met die grenzen? Zijn ze verlegd? Hebben ze iets in ons losgeweekt? Zijn we overtuigde musicologen geworden? Wel...laat ons niets overhaasten. Misschien volgend jaar. Op een nieuwe afspraak met onze nieuwbakken vrienden, de musicologen...

Vero

(Wij is ik, want ik ben nogal schizofreen als het over mezelf gaat, OK, Line en Nas?)

The Love Substitutes - More songs about hangovers and sailors

2006-03-25T20:54:00.000+01:00

Voor zij die er op 1 februari in de AB bij waren en zagen dat het goed was, heb ik goed nieuws: The Love Substitutes, de band rond 3 generaties dEUS gitaristen en Bert Lenaerts, hebben een nieuwe album uit. En het moet gezegd worden, het is een hele aangename cd en zou een breder publiek kunnen aanspreken dan 'Meet the Love Substitutes while the house is on fire'.

De overdadige chaos en het-niet-weten-welke-richting-naartoe-te- gaan is zo goed als verdwenen en heeft plaats gemaakt voor mooie stemcombinaties, aangenaam gitaargetokkel en distorted gitaren, of een combinatie van beiden (het soms eindigen in chaos moet er wel bijgenomen worden). Toegankelijker noemen we dat dus.

De plaat begint met een wijze stem die ons aanspoort meer naar zee te gaan en gaat over in het door Rudy Trouvé gezongen 'Dressed for the sea', een perfect kampvuurliedje voor het beëindigen van dat dagje zee. Andere hoogtepunten zijn 'The sad mathrocker' (geeft een nieuwe dimensie aan 'one two three four five'), 'Banglashdesh fashions' (en ik zweer u, ik heb geen goede ervaringen met Bangladesh), 'Novelty size' (doet aan Sons And Daughters denken), 'Madonna Footage' (een fantastisch gebruik van de verschillende stemmen), 'Someone like you' (voor Mauroliefhebbers), het lichtelijk fantastische 'The beaver builds the dam' (heerlijk gitaargetokkel) en 'Not even mutiny'.

Of er ook slechte nummers zijn? Als ik echt moet kiezen, ja, dan is 'Hate the Love Substitutes' iets minder goed, maar na de zoveelste beluistering is dat ook niet meer te bemerken. De rest varieert van leuk tot uiterst goed. Een tip, heb geduld om op de verborgen track te wachten.
Een Aanrader, en verplichte kost voor elke Rudy Trouvé fan! En nu allen naar zee...
(Heavenhotel/Lowlands)

The Love Substitutes spelen op 10 juni in Petrol, Antwerpen
en op 21 juni te zien in Db's, Utrecht, NL

Love Substitution
Heavenhotel

Nas

Zwijmel....

2006-03-22T19:58:00.000+01:00

Wie gaat er naar Radiohead kijken in Amsterdam?

ja, natuurlijk wij!

Woehahahahaaa (sorry, dit was de krankzinnige lach van Nas)

Nostalgie!

2006-03-18T17:30:00.000+01:00

...daaraan viel ik vorige week ten prooi toen ik me realiseerde dat het net één jaar geleden was dat wij, citizens insane, de wondere wereld van de concertganger ontdekten. Rijkelijk laat dus. Natuurlijk waren we, zoals het een goed onderlegde Don Boscoër betaamt, al naar Werchter geweest. Maar toen we voor het eerst voet zetten in de Botanique, om Bloc Party aan het werk te zien (wat een memorabel concert trouwens!), veranderde er iets in ons. Een verslaving was geboren. Eerst enkele concertjes hier en daar, dan een lange, hete festivalzomer om in het najaar de ene na de andere zaal af te schuimen...

Een klein overzichtje van enkele van die concerten: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/sets/72057594084761648/
= deel 1, tot aan Pukkelpop.

To be continued...

Vero

Edit: Niet helemaal correct. Nas en Line raakten iets eerder besmet en gingen reeds in januari naar 1212pop en in febrauri naar Zita Swoon.

Concertplanner

2006-03-18T16:19:00.000+01:00

21/03 : Musicologenfestival (Nas, Vero, Line)
29/03 : i-H8 Camera (Nas, Vero, Line)
31/03-01/04: London Calling (Nas, Vero)
15/04: The Kooks (Vero)
16/04: We Are Scientists (Vero, Line)
16/04: Grails + Akron/Family + Wolf Eyes + 65DaysOfStatic + Mogwai (Nas)
19/04: Kawada + Absynthe Minded (Nas, Line)
29/04: De FNAC Nacht (Nas) (misschien)
30/04: The Germans + Millionaire (Nas, Vero, Line)
03/05: Architecture In Helsinki + Jose Gonzalez + Venus + Adem (Line,Nas, Vero)
04/05: Zita Swoon (Nas, Line)
10/05: Radiohead @ Heineken Music Hall, Amsterdam (Ver, Nas)
20/05: Radio 4 (Nas, Vero) (misschien)
22/05: Hangedup vs. Hrsta (Constellation labelnight) (misschien)

Bell Orchestre @ Botanique, 12-03-06

2006-03-14T20:07:00.000+01:00

Bell Orchestre was mij tot voor zéér kort totaal onbekend (al mijn dank gaat dan ook uit naar Joachim. I owe you!), en is dat op dit moment nog steeds voor vele andere muziekliefhebbers. Totaal ten onrechte, zo bleek al uit hun debuut album en nu ook weer tijdens hun concert in de Botanique.

Nadat de avond opgang was getrokken door Jel -verdienstelijk, maar net iets te lang(dradig)- betraden de leden van Bell Orchestre als elfen het podium; helemaal in het wit met witte lichtjes onder de stof. Het begon dan ook allemaal heel lieflijk en zacht, maar het duurde niet lang eer er een bom van energie ontplofte, zoals alleen maar te verwachten viel met twee Arcade Fire-leden in de groep.
Bovendien ging het er allemaal erg gemoedelijk aan toe, in de kleine Rotonde. De Canadezen grepen elke kans om een praatje te slaan met het publiek in een van een charmant accent voorzien, maar verder onberispelijk Frans.

En meer heb ik daar eigenlijk niet aan toe te voegen, buiten misschien het feit dat de drummer een bizarre en timide mengeling van Steven Van Herrewege, Tim Vanhamel en nog een niet nader genoemd persoon was. Zo.

http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/tags/bellorchestre/ rotfoto's wegens verkeerd, rotfototoestel.

dEUS @Vorst 01-03-06

2006-03-11T20:18:00.000+01:00

Nòg een dEUS verslag? Absoluut! Nogmaals zo vreselijk subjectief en gezien door de bril van yet another fangirlish behaving freak?? Ja!

Het mocht al duidelijk worden uit voorgaande recensies, met ons valt niet te sollen. Die hard fans. Maar wat graag 'van het eerste uur', maar onze leeftijd besloot daar anders over. Toch trokken we al voor de derde keer naar onze helden. Maar dit bezoek zou anders zijn. Grootser, onvergetelijker. Met ongeveer 13 stonden we al om half zes aan de hekken te wachten. In de vrieskou, maar wel als eersten, kwestie van een statement te stellen. Met ons valt niet te sollen. Nee meneer. Voorzien op alles: Chocomelk, Kinder Buenos, een pak kaarten. Fototoestel vakkundig weggestopt in de voering van een jas. Tickets in de hand.

Een uur later. De eerste twee rijen in het midden zijn veroverd zonder bloedvergieten. Verdere voorbereidingen worden getroffen. Een bezoek aan het toilet, het fototoestel verhuist naar de broekzak, overtollige kledingstukken worden aan de kant gegooid. Kleine onvoorzienigheid: Elbow. De mannen van Manchester houden het gelukkig kort. Zes liedjes slechts, maar wel zes keer stiekem hetzelfde...hou het stil, we wensen Elbow straks in Werchter nu ook geen lege marquee toe.

dEUS daarentegen zal de hele wei platspelen als ze hun prestatie van vorige woensdag overdoen. Vanaf de eerste tonen van 'Pocket Revolution' tot het kippenvelmoment van 'Serpentine', dEUS pakte Vorst helemaal in. En dan weer uit. En dan weer in. Of zo voelde het toch: duizelingwekkend. In welgeteld één seconde (bij benadering de tijd dat het concert scheen te duren - altijd veel te kort) werd de hele collectie aan hits, klassiekers, wonderschone ballades en venijnige rockers erdoor gehaald. En die is ondertussen behoorlijk groot. Van het laatste album bleven vooral 'Bad Timing' en 'Sun Ra' bij als livepareltjes. '7 Days 7 Weeks' werd verassend, maar wel terecht achterwege gelaten en Hotellounge deed zijn (majestueuze) herintrede.
Het was dan ook onze plicht, als hardwerkende fans, om alles te geven. Springen, dansen, ...vliegen...

Vero

dEUS @ Vorst Nationaal, Brussel, 01/03/06

2006-03-09T17:34:00.000+01:00

Onder het motto "beter laat dan nooit" zal ik eindelijk mijn recensie neerschrijven.

"Mauro is een beest!"

Al de hele dag liepen we zo rond, met een smile, breed grijnzend. Vandaag was het de grote dag, we zouden naar dEUS gaan. Na de nodige afspraken, trein en stappen kwamen we rond 17u aan. Nog een aantal uur voor de bom zou losbarsten. Koekjes, chocomelk en kaarten deden de minuten al snel verstrijken.

Om 18u45 mochten we onze bevroren tenen en verkleumde vingers warm- schudden, want we mochten de zaal binnengaan. Met een lange sprint stonden we vervolgens vooraan. Nog een uur wachten op het voorprogramma...

Tot het dan eindelijk begon. De mensen van Elbow beklommen het podium en kregen de onmogelijke opdracht om bij het grote dEUS publiek enige interesse op te wekken. Zij faalden dan ook. Enkel lied 4 kon mij nog een beetje boeien, de andere songs probeerden zo voorspelbaar mogelijk te klinken. Maar misschien hebt u wel van Elbow genoten: mooie harmonieën, zang met een soms politieke boodschap en mensen die er eens niet hip willen uitzien, maar ik vond dat het wat pit, opwinding en aantrekking miste. Het was gewoon te saai. Blij waren we dan ook dat we ze al na een half uur vaarwel mochten wuiven. Nog een half uur, die ik opvulde met iPodden en petit gervais eten.

Maar... klokslag 21u10 gingen de lichten uit en weerklonk de sample van Sun Ra. Vijf schimmen verschenen op de bühne en Tom begon Pocket Revolution te zingen. Vervolgens kwam er een roetsjbaan van sterke songs en klassierkers (Stop-start nature! Instant Street! Fell of the floor, man! Via!)(denk aan een afdaling in de Vampire ofzo) om dan even op adem te komen met The real sugar. Het vervolg was niet minder sterk. (Worst Case Scenario! Theme From Turnpike! Roses! Sun Ra! Little Arithmetics!) Mauro liet zijn duivelskantjes weer naar boven komen bij Turnpike (of zoals de omringende vrienden het riepen: "Mauro is een beest!") en Sun Ra ontpopte zich als een beestig livemoment. Ze speelden ook twee Magnus liedjes, Assault on Magnus en Rock Chick. Zelf had ik daar absoluut geen problemen mee, Rock Chick is zelfs één van mijn favoriete liedjes op de Magnus cd en klonk live beter dan ooit. Tijdens de bissen ging de zaal volledig uit zijn dak bij Suds & Soda, werd Hotellouge intiem meegeklapt en weerklonk Serpentine uit ieders mond. Het was een mooie avond.

De groep had er duidelijk ook zin in. Een glimlach op ieders mond, "mannenknuffels" (een tikje in de zij), en strakke moves uit Mauro - mister riff-o-matic - Pawlowski 's lichaam (ook van de anderen hoor). Uw reporter hoopt dan ook dat de band genoten heeft van haar (mijn) funky moves. Er werd ook duchtig gefilmd voor de dEUS live dvd. Met een beetje geluk kunt u deze reporter zien tijdens één van haar geweldige danspasjes op Theme From Turnpike. Veel plezier!

SETLIST:
Pocket Revolution
Stop-Start Nature
One Advice, Space
Fell Of the Floor, Man
Via
The Real Sugar
W.C.S (First Draft)
Put The Freaks Up Front
Theme From Turnpike
Assault On Magnus (Magnus)
Roses (kort)
Sun Ra
Rock Chick (Magnus)
What We Talk About (When We Talk About Love)
Little Arithmetics
Nothing Really Ends
-------------------------------------------------
Bad Timing
If You Don't Get What You Want
Suds & Soda (Supersharp/Sabotage)
-------------------------------------------------
Hotellounge (Be The Death Of Me)
Serpentine

Nas

dEUS + Elbow @ Vorst Nationaal, 01-03-06

2006-03-08T20:07:00.000+01:00

Eén maart... Een Nieuwe Dag!

Een Grote Dag voor velen; voor dEUS, wellicht de grootste (en zoniet, toch de beste) Belgische band, voor zijn vele fans en niet in het minst voor zij die nu eenmaal houden van kalenderblaadjes van de scheurkalender te trekken. Het was het eerste concert dat dEUS in België gaf sinds oktober, toen ze de AB in een mum van tijd drie keer uitverkochten. Het was dan ook wederom een enthousiast publiek dat omstreeks 8 uur s'avonds de concertzaal van Vorst Nationaal betrad (de meest gemotiveerden, een delegatie ex- en niet-ex-Don Bosco'ers, stonden zelfs al om 5 u30 klaar aan de ingang en kregen dan ook hun verdiende plaats vanvoor in de zaal).

Maar O Wee! Er bestaan voorprogramma's! In dit geval elbow, geen hoofdletter waardig. Hun eerste 3 songs waren dodelijk saai. Song 4, een song met trommels, was beter. Toen hun frontman echter zijn gitaar weer in de hand nam, gaf Onze Vrouw (ik dus) het op en neuriede dEUS-liederen in haar hoofd, terwijl ze met een krankzinnige blik in de ogen heen en weer wiegde. Nee, het is niet echt ons ding, elbow.

Gelukkig heeft alles een einde en -nog leuker- alles heeft een begin! Jawel: HET Begon!!! Opener was Pocket Revolution, een song die live nog veel cooler klinkt als op cd! Wat volgde was een show waar U tegen zeggen een sterk understatement is! We zweefden rond in een tijdloos universum, in een energetische roes van puur geluk. Zij die er al bij waren in de AB verheugden zich al van op voorhand op Mauro's bijdrage aan Theme From Turnpike, Sun Ra behoort tot het uiterste van de top van de al hoge top van dEUSsongs en hoe het publiek reageerde op Suds and Soda is niet te beschrijven... Fel bekritiseerd was de toevoeging van Rock Chick, een Magnussong, aan de setlist, maar wij vonden persoonlijk dat het rockte als een trein! Onze vrouw zette haar beste dansmoves in (wat niet noodzakelijk positief is) en de groep leek het zelf ook geweldig te vinden. Tom Barman grijnsde als een gek en zelfs de immer coole Mauro kon zijn glimlach niet altijd onderdrukken; dat zegt veel! Deze keer kwam het einde te vroeg (ookal hebben we later vernomen dat er op onze dag wel 2 liedjes meer waren als donderdag). Gooo dEUS!!!!!

Hebben wij dan geen puntjes van kritiek? Nee.

Line

Arctic Monkeys + Mystery Jets @ Botanique, 28-02-06

2006-03-06T20:04:00.000+01:00

Mystery Jets bleek een bont allegaartje te zijn; de zanger beoefende met veel overtuiging de schoolboy-look, de bassist brak in al zijn enthousiasme de hak van zijn schoen en de gitarist leek weggelopen uit 'Trainspotting' én had op de koop toe zijn vader -een notoir Julio Iglesias impersonator, zo bleek uit zijn latinohemd- opgetrommeld als keyboardist. Een geheel nieuwe invulling van de term 'rock 'n roll' dus. En rock 'n roll spatte ook van het podium af. Zoals het een freakshow als deze betaamt, wervelden ze dan ook over het podium - en het publiek. Na een dik halfuur zat het er op, maar bij wijze van voorproevertje op hun eerste album kon dit zeker tellen.

Na deze tropische storm was het dan de beurt aan de coole gasten van Arctic Monkeys. Een echt, klassiek, Brits-gekleurd, gehypet optreden zoals we het graag hebben: hordes jonge britten die alle liedjes van begin tot einde militant meeschreeuwden, drommend om zo dicht mogelijk bij nu al tot Oppergod van de Britse rock gekroonde Alex Turner te komen. Die laatste bleef opmerkelijk (arctisch!) koud bij zoveel idolatrie. Of het nu arrogantie of gewoon vermoeidheid was (de band heeft een enorm hectisch schema), het publiek compenseerde dat meer dan ruimschoots...

Meer foto's van het optreden vind je hier: http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/tags/arctic/ - Arctic Monkeys
http://www.flickr.com/photos/45354458@N00/tags/mystery/ - Mystery Jets

Ik beschik niet over een fancy fototoestel, voor alle duidelijkheid :D

Vero

Following the herd

2006-03-05T20:14:00.000+01:00

Hi folks!

Raadseltje: Wat gebeurt er als drie meisjes zonder noemenswaardig leven een zondagnamiddag al chocomelk-zuipend, nicknack-etend en vooral lanterfantend doorbrengen?

Antwoord: Dit!

Kortom, be afraid, be very afraid, want wij zijn van plan het Net te terroriseren met onze mening over all things music. Bevooroordeeld en onkundig...

Vero